Research article | Open Access
Culture Academy 2025, Vol. 5(2) 141-154
Kültürel Mirasın Korunması Bağlamında Geleneksel Şifalı İçeceklerin Kültür Endüstrisinde “Değer”lenmesi Üzerine Bir İnceleme
pp. 141 - 154
Publish Date: December 30, 2025 | Single/Total View: 0/0 | Single/Total Download: 0/0
Abstract
Çalışmada, kültür endüstrisi bağlamında geleneksel şifalı içeceklerin ekonomik olarak “değer”lendirilmesinin kültürel mirası korumanın yanında halk sağlığına yapacağı katkının ortaya konulması amaçlanmaktadır. Araştırmada literatür taraması ve veri analizi yöntemleri kullanılmıştır. Kültür endüstrisi eski olanla tanıdık olanı yeni bir nitelikte birleştirir. Bu birleşme çağdaş olanakların yanı sıra ekonomik ve yönetsel yoğunlaşmayla gerçekleştirilir ve egemen anlayışın bir uğrağı olarak önem taşır ayrıca kültürel mirasın yaşatılması noktasında işlevseldir. Günümüzde kültürel yaratım, aktarım ve tüketim farklılaşmıştır. Toplumların elektronik, sanal ve dijital kültür bağlamlarına hızlı geçişi kültürel mirasın yaşatılması ve aktarılması noktasında yeni ve yaratıcı çözümler üretilmesi ihtiyacını doğurmuştur. Bu durum kültürel mirasın kültür endüstrisinde etkin bir şekilde yer almasını gerekli kılar. Geçiş dönemleri ritüellerinden bayram, tören ve kutlamalara kadar geleneğin pek çok noktasında karşımıza çıkan şifalı içecekler kültürel bellek ve imge merkezli kent markalarının oluşturulmasında öne çıkarıldığında kültür turizmi açısından da olumlu sonuçlar elde edilebilir ve doğrudan halk sağlığına katkı sağlayabilir. Türk kültüründe geçmişten günümüze şifalı olarak bilinen içecekler, toplumsal hafızanın ve geleneksel tıp anlayışının önemli bir parçasıdır. Şifalı içecekleri geleneksel çizgisinde yaşatabilmenin yollarından biri ona ekonomik bir kimlik kazandırmaktır. Geleneksel bilgi ve üretim biçimlerinin modern tüketim alışkanlıklarına adapte edilmesi, yerel kimliğin sürdürülmesine katkı sağlarken kültürel unsurları ticari bir ürüne dönüştürür. Şifalı içeceklerin kültür endüstrisinde yer alması sadece ekonomik bir değer yaratmayıp aynı zamanda geleneksel kimliğin modern dünyada sürdürülebilirliği açısından önemli bir araç haline gelmesini sağlayacaktır. Böylece maddi kültür miraslarımızdan birinin yaşatılmasının yanında ülke ekonomisi açısından kazanç elde edilmesi ve halk sağlığına katkıda bulunması mümkün olacaktır.
Keywords: Kültür endüstrisi, kültürel miras, halk sağlığı, geleneksel tıp, şifalı içecek.
APA 7th edition
Bali, A. (2025). Kültürel Mirasın Korunması Bağlamında Geleneksel Şifalı İçeceklerin Kültür Endüstrisinde “Değer”lenmesi Üzerine Bir İnceleme. Culture Academy, 5(2), 141-154.
Harvard
Bali, A. (2025). Kültürel Mirasın Korunması Bağlamında Geleneksel Şifalı İçeceklerin Kültür Endüstrisinde “Değer”lenmesi Üzerine Bir İnceleme. Culture Academy, 5(2), pp. 141-154.
Chicago 16th edition
Bali, Asli (2025). "Kültürel Mirasın Korunması Bağlamında Geleneksel Şifalı İçeceklerin Kültür Endüstrisinde “Değer”lenmesi Üzerine Bir İnceleme". Culture Academy 5 (2):141-154.
Adorno W. T. (2003). Kültür endüstrisini yeniden düşünürken. Cogito Dergisi.
Ay A. (2020). Medya ve kültür endüstrisi eleştirisinin yeniden üretimi. Selçuk İletişim Dergisi, 13 (1): 314-337.
Barutçugil, İ. (2011). Kültürler arası farklılıkların yönetimi. İstanbul: Kariyer Yayınları.
Boratav O. Gürdal N. (2016). Kültür endüstrisi bağlamında sanat eserinin tecimselleşmesi ve metanın estetize edilişi. Yıldız Journal of Art and Design, 2 (3): 96-109.
Ekici M. Fedakar P. (2014). Gelenek, aktarma, dönüşüm ve kültür endüstrisi bağlamında nazar ve nazar boncuğu. Milli Folklor, 26 (101): 40-50.
Engel, James F. , Roger D. Blackwell ve Paul W. Miniard. (2006). Consumer Behavior. 6. Basım. Chicago: The Dryden Press.
Gray, C. (2004). Joining-Up or Tagging on? The arts, cultural planning and the view from the below. Public Policy and Administration, 19 (2), 38-49.
Kara T. (2014). Kültür endüstrisi kavramı çerçevesinde medya ürünleri: eleştirel yaklaşım. The Turkısh Online Journal of Design, 4 (1): 51-60.
Kejanlıoğlu, Bejbin (2005) Frankfurt Okulu’nun Eleştirel Bir Uğrağı: İletişim ve Medya. Ankara: Bilim ve Sanat Yayınları.
Kroeber, A. L. (1985). A Roster of civilizations and culture. Westport: Greenwood Press.
Koluaçık İ. (2017). Eleştirel teorisyenlerin kültür endüstrisi kavramı çerçevesinde sanata ve sinemaya yaklaşımları. Abant Kültürel Araştırmaları Dergisi (Akar), 3 (2): 135-156.
Mejuyev, V. (1987). Kültür ve Tarih. (S. H. Yokova, Çev.). Ankara: Başak Yayınları.
Özdemir, N. (2009). Kültür ekonomisi ve endüstrileri ile kültürel miras yönetimi ilişkisi. Milli Folklor Dergisi, 21(84), 73-86.
Özdemir, N. (2018). Geleneksel bilgi ve kültür ekonomisi. Türk Dünyası İncelemeleri Dergisi, 18(1), 1-28.
Sevim Aydın S. (2010). Walter Benjaminin kavramlarıyla kültür endüstrisi: “Aura”, “Öykü Anlatıcısı” ve “Flâneur”. Uluslararası Sosyal Araştırmalar Dergisi, 3 (1): 509-516.
Sığrı, Ünsal ve M. Tığlı. (2006). Hofstede’nin “belirsizlikten kaçınma” kültürel boyutunun yönetsel- örgütsel süreçlere ve pazarlama açısından tüketici davranışlarına etkisi. Marmara Üniversitesi İ.İ.B.F. Dergisi. 24 (1).
Slater, Phill (1998) Frankfurt Okulu, Çev. Ahmet Özden. İstanbul: Kabalcı Yayınevi.
Wiggershaus, Rolf (1994) The Frankfurt School: Its History, Theories, and Political Significance Studies in Contemporary German Social Thought. Cambridge: The Mit Press.
Williams, R. (1977). Culture and Society: 1780-1950. Middlesex: Penguin Books.
Elektronik Kaynaklar
URL-1: https://www.unesco.org.tr/ (E.T.: 12.01.2025).
Kaynaklar
Adorno W. T. (2003). Kültür endüstrisini yeniden düşünürken. Cogito Dergisi.
Ay A. (2020). Medya ve kültür endüstrisi eleştirisinin yeniden üretimi. Selçuk İletişim Dergisi, 13 (1): 314-337.
Barutçugil, İ. (2011). Kültürler arası farklılıkların yönetimi. İstanbul: Kariyer Yayınları.
Boratav O. Gürdal N. (2016). Kültür endüstrisi bağlamında sanat eserinin tecimselleşmesi ve metanın estetize edilişi. Yıldız Journal of Art and Design, 2 (3): 96-109.
Ekici M. Fedakar P. (2014). Gelenek, aktarma, dönüşüm ve kültür endüstrisi bağlamında nazar ve nazar boncuğu. Milli Folklor, 26 (101): 40-50.
Engel, James F. , Roger D. Blackwell ve Paul W. Miniard. (2006). Consumer Behavior. 6. Basım. Chicago: The Dryden Press.
Gray, C. (2004). Joining-Up or Tagging on? The arts, cultural planning and the view from the below. Public Policy and Administration, 19 (2), 38-49.
Kara T. (2014). Kültür endüstrisi kavramı çerçevesinde medya ürünleri: eleştirel yaklaşım. The Turkısh Online Journal of Design, 4 (1): 51-60.
Kejanlıoğlu, Bejbin (2005) Frankfurt Okulu’nun Eleştirel Bir Uğrağı: İletişim ve Medya. Ankara: Bilim ve Sanat Yayınları.
Kroeber, A. L. (1985). A Roster of civilizations and culture. Westport: Greenwood Press.
Koluaçık İ. (2017). Eleştirel teorisyenlerin kültür endüstrisi kavramı çerçevesinde sanata ve sinemaya yaklaşımları. Abant Kültürel Araştırmaları Dergisi (Akar), 3 (2): 135-156.
Mejuyev, V. (1987). Kültür ve Tarih. (S. H. Yokova, Çev.). Ankara: Başak Yayınları.
Özdemir, N. (2009). Kültür ekonomisi ve endüstrileri ile kültürel miras yönetimi ilişkisi. Milli Folklor Dergisi, 21(84), 73-86.
Özdemir, N. (2018). Geleneksel bilgi ve kültür ekonomisi. Türk Dünyası İncelemeleri Dergisi, 18(1), 1-28.
Sevim Aydın S. (2010). Walter Benjaminin kavramlarıyla kültür endüstrisi: “Aura”, “Öykü Anlatıcısı” ve “Flâneur”. Uluslararası Sosyal Araştırmalar Dergisi, 3 (1): 509-516.
Sığrı, Ünsal ve M. Tığlı. (2006). Hofstede’nin “belirsizlikten kaçınma” kültürel boyutunun yönetsel- örgütsel süreçlere ve pazarlama açısından tüketici davranışlarına etkisi. Marmara Üniversitesi İ.İ.B.F. Dergisi. 24 (1).
Slater, Phill (1998) Frankfurt Okulu, Çev. Ahmet Özden. İstanbul: Kabalcı Yayınevi.
Wiggershaus, Rolf (1994) The Frankfurt School: Its History, Theories, and Political Significance Studies in Contemporary German Social Thought. Cambridge: The Mit Press.
Williams, R. (1977). Culture and Society: 1780-1950. Middlesex: Penguin Books.
Elektronik Kaynaklar
URL-1: https://www.unesco.org.tr/ (E.T.: 12.01.2025).
